BOĞAZLARIMIZ düğümlendi… Kalemimiz de… Millet olarak büyük bir acıyı yaşadık, gözyaşlarına boğulduk. Hayatını kaybedenlere Yüce Rabbim'den rahmet diliyorum. Yaralı kardeşlerimize de acil şifalar… Bakamadım görüntülere. Televizyon haberlerinden uzaklaştım saatlerce. Kızım aradı.
O da ağlıyordu. "Elbise göndereceğim. Çocuk bezi de. Battaniye ayarladım. Şu an elimden başka bir şey gelmiyor" dedi göz pınarlarında tutamadığı damlalar eşliğinde.
Ağabeyimi aradım. Dua ediyordu kapatana kadar telefonunu. Süleyman amcayı aradım "Ya Rabbi, göçük altında kalan annelere babalara, evlatlara yardım et" diyerek ağlıyordu. Kahramanmaraş'tan can dostum Mehmet Nurdoğan'ın numarasını çevirdim.
Ulaşılamıyordu. Aradığımı görüyor ama cevap veremiyordu. Mesaj yazdı. "Telefonlar çekmiyor burada. Çok iyiyiz hamdolsun" diye. En azından mesajla da olsa çok iyi olduğunu öğrendim. "Yapabileceğimiz bir şey var mı?" diye mesaj attım. "Biz de durum iyi. Daha çok ihtiyacı olanlara yardım edin" diye cevap verdi. Asil bir çocuktu Mehmet.
Üniversiteye giderken aynı evde kaldık. Allah yar ve yardımcısı olsun onun da ve deprem bölgesindeki tüm vatandaşlarımızın da.
Suna Üçkarışoğlu'nu aradım. Hatay doğumluydu. Geçmiş olsun demek istedim.
Yıllarca televizyon haberciliğinde birlikte çalıştığım yol arkadaşımdı. Memleketinde amcası ve kızı enkaz altından çıkarılmıştı. Dayısı da… Teyze oğlu ilk depremden sonra ailesiyle sokağa fırlamış. Saatler sonra "Üşüdüm, biraz uyuyacağım" diye eve girmiş. Eşinin "Tehlikeli, kal burada" diye uyarmasına rağmen. "İkinci deprem sonrası onun cesedine ulaştık" dedi Suna. Amca çocukları, teyze ve hala çocukları, kuzenleri, çok sayıda akrabası göçük altında kalmış. "Çoğu kurtarıldı ama toplam 8 kişiyi de kaybettik" dedi. Sesi titriyordu Suna'nın. "Başın sağolsun. Mekanları cennet olsun" demekten başka bir şey gelmiyordu elimizden.
İki gündür telefonlarım susmak bilmiyor.
Ben de çok sayıda dostumu arıyorum.
Konu hep aynı… Moraller bozuk. Felaketin acısını yüreğinde hissediyor tüm konuştuklarım.
Benim gibi… "Yüce Rabbim bir daha yaşatmasın" diyorlar.
"Ne yapabiliriz"i tartışıyoruz. Yaralara bir nebzede olsa nasıl merhem olabiliriz diye konuşuyoruz. Ne seçim, ne de günlük yaşantı hiçbiri gelmedi aklımıza. Sadece hayatını kaybedenler, yaralı kardeşlerimiz ve göçük altında kurtarılmayı bekleyen canlardan başka ne konuşabilirdik? Acılarımızı, üzüntülerimizi, kederimizi paylaştık iki gündür sadece.
İnsanın da aklına zaten başka bir şey gelmiyor böyle bir durumda. Ne düşüneceğiz ki farklı?
Zorlasak da kendimizi, deprem bölgesindeki o görüntülerden sonra başka neye odaklanabiliriz?
Nasıl rahat uyuyabilir, sakin kalabilir, depremden farklı konulara girebiliriz?
Ben böyle düşünüyordum. Ancak daha depremin birinci günü bazıları zıpladı ekranlara ve sosyal medyaya. Acılar daha göçük altındayken, depremi siyasete çekmeye, seçimlere rant kazandırmaya çalıştı. Depremin gerici partilere oy veren şehirlerde olduğunu öne sürecek kadar raydan çıkanları gördük.
Siyasal İslami deprem diyen bile oldu. "Deprem nerde oluyor?. Afganistan, Endonezya, İran ve bizde" diyerek deprem üzerinden geri kalmışlar sınıfına sokmaya çalışanlar bile çıktı. Avustralya daha geçen sene 6.9'luk depremi yaşadı.
yazının devamı
O da ağlıyordu. "Elbise göndereceğim. Çocuk bezi de. Battaniye ayarladım. Şu an elimden başka bir şey gelmiyor" dedi göz pınarlarında tutamadığı damlalar eşliğinde.
Ağabeyimi aradım. Dua ediyordu kapatana kadar telefonunu. Süleyman amcayı aradım "Ya Rabbi, göçük altında kalan annelere babalara, evlatlara yardım et" diyerek ağlıyordu. Kahramanmaraş'tan can dostum Mehmet Nurdoğan'ın numarasını çevirdim.
Ulaşılamıyordu. Aradığımı görüyor ama cevap veremiyordu. Mesaj yazdı. "Telefonlar çekmiyor burada. Çok iyiyiz hamdolsun" diye. En azından mesajla da olsa çok iyi olduğunu öğrendim. "Yapabileceğimiz bir şey var mı?" diye mesaj attım. "Biz de durum iyi. Daha çok ihtiyacı olanlara yardım edin" diye cevap verdi. Asil bir çocuktu Mehmet.
Üniversiteye giderken aynı evde kaldık. Allah yar ve yardımcısı olsun onun da ve deprem bölgesindeki tüm vatandaşlarımızın da.
Suna Üçkarışoğlu'nu aradım. Hatay doğumluydu. Geçmiş olsun demek istedim.Yıllarca televizyon haberciliğinde birlikte çalıştığım yol arkadaşımdı. Memleketinde amcası ve kızı enkaz altından çıkarılmıştı. Dayısı da… Teyze oğlu ilk depremden sonra ailesiyle sokağa fırlamış. Saatler sonra "Üşüdüm, biraz uyuyacağım" diye eve girmiş. Eşinin "Tehlikeli, kal burada" diye uyarmasına rağmen. "İkinci deprem sonrası onun cesedine ulaştık" dedi Suna. Amca çocukları, teyze ve hala çocukları, kuzenleri, çok sayıda akrabası göçük altında kalmış. "Çoğu kurtarıldı ama toplam 8 kişiyi de kaybettik" dedi. Sesi titriyordu Suna'nın. "Başın sağolsun. Mekanları cennet olsun" demekten başka bir şey gelmiyordu elimizden.
İki gündür telefonlarım susmak bilmiyor.
Ben de çok sayıda dostumu arıyorum.
Konu hep aynı… Moraller bozuk. Felaketin acısını yüreğinde hissediyor tüm konuştuklarım.
Benim gibi… "Yüce Rabbim bir daha yaşatmasın" diyorlar.
"Ne yapabiliriz"i tartışıyoruz. Yaralara bir nebzede olsa nasıl merhem olabiliriz diye konuşuyoruz. Ne seçim, ne de günlük yaşantı hiçbiri gelmedi aklımıza. Sadece hayatını kaybedenler, yaralı kardeşlerimiz ve göçük altında kurtarılmayı bekleyen canlardan başka ne konuşabilirdik? Acılarımızı, üzüntülerimizi, kederimizi paylaştık iki gündür sadece.
İnsanın da aklına zaten başka bir şey gelmiyor böyle bir durumda. Ne düşüneceğiz ki farklı?
Zorlasak da kendimizi, deprem bölgesindeki o görüntülerden sonra başka neye odaklanabiliriz?
Nasıl rahat uyuyabilir, sakin kalabilir, depremden farklı konulara girebiliriz?
Ben böyle düşünüyordum. Ancak daha depremin birinci günü bazıları zıpladı ekranlara ve sosyal medyaya. Acılar daha göçük altındayken, depremi siyasete çekmeye, seçimlere rant kazandırmaya çalıştı. Depremin gerici partilere oy veren şehirlerde olduğunu öne sürecek kadar raydan çıkanları gördük.Siyasal İslami deprem diyen bile oldu. "Deprem nerde oluyor?. Afganistan, Endonezya, İran ve bizde" diyerek deprem üzerinden geri kalmışlar sınıfına sokmaya çalışanlar bile çıktı. Avustralya daha geçen sene 6.9'luk depremi yaşadı.
yazının devamı
Hiç yorum yapılmamış
YAZARIN DİĞER MAKALELERİ
Tümü
BU KATEGORİDEKİ DİĞER MAKALELER
ÖNE ÇIKANLAR
Tümü
Bekir Hazar : Hayaletlerimiz uzayda
4454 kez izlendi
Özay Şendir : Katar’daki ASELSAN şehitlerinin sırrı...
1588 kez izlendi
Nedim Şener : ABD’nin silahlandırdığı 13 bin PKK/SDG’li...
1071 kez izlendi
Bercan Tutar : İran savaşındaki büyük resim: Trans-Haza...
560 kez izlendi
Ahmet Hakan : İlahi anketi
3498 kez izlendi
Yücel Koç : Dünyada Siyonizm’in, Türkiye’de Kemalizm’in...
822 kez izlendi
İbrahim Karagül : Bu son viraj ey insanlık! Küresel fır...
545 kez izlendi
Ferman Karaçam : Karanlığın yeni piyonu Kurişi mi?
3590 kez izlendi
Nedim Şener : Bir MOSSAD ajanı, bir CIA ajanı, bir CHP’...
2572 kez izlendi
Ali Karahasanoğlu : Belçikalı Bakan, Anıtkabir’de niye ...
1280 kez izlendi
İbrahim Karagül : Türkiye İsrail’i vurmalı! Ne o, ürper...
1736 kez izlendi
Nedim Şener : Murat Kapki de itirafçı oldu: İhalelerden...
596 kez izlendi
EN POPÜLER GÜNÜN YAZISI
YAZARLAR
YORUM YAPIN
Yorumlarınız editörlerimiz tarafından okunup onaylandıktan sonra yayına alınacaktır.