Sesli Makale

Aklı başında herkes, daha birkaç yıl önce Türkiye’nin bir yol ayrımında olduğunu yazdı, söyledi.

Şöyle dediler: ‘Türkiye ya gerçek bir demokrasiye yönelip gelişen dünyanın saygın üyeleri arasında yerini alacak ya da otoriterliğe kayıp bir felakete sürüklenecek.’

Fakat o yol ayrımını geçtik. Ülkeyi yönetenler ne yazık ki ikincisini tercih ettiler.

“Otoriterliğe kayar mıyız?” endişeleri artık yersiz. Çünkü otoriter rejim fiili olarak tesis edildi.

Ve bunun neticesinde tam da söylendiği gibi ülke bir felakete sürüklendi. Şimdi bir enkazda can çekişiyor.

Bir toplama kampı gibiyiz

Anayasası askıya alınmış. Medyası bütünüyle susturulmuş. Bağımsız yargısı yok edilmiş. Yasama organı, yani Meclis neredeyse devre dışı bırakılmış. Vatandaşın can ve mal güvenliği ortadan kaldırılmış. Ne siyasi bir muhalefet var, ne de medyatik muhalefet.

Ve tüm bunların sonunda demokrasi askıya alınmış.

Böyle bir ülkede devletin varlığından bahsetmek kendimizi kandırmaktan başka bir şey değil.

Anayasa, bir devletin iskeleti demektir. Bağımsız yargı, bağımsız medya, muhalefet… bir devleti devlet yapan hayati organlar demektir. Bunlar olmayınca, orası artık yönetilebilir devlet olmuyor. İnsanların hakkını hukukunu koruyacak, mal ve can güvenliğini sağlayacak, toplumun bir arada yaşamasına zemin yaratacak kurallar, kanunlar, değerler olmayınca orası ülke de olmuyor.

Geldiğimiz noktada adeta güçlü olanın borusunu öttürdüğü bir toplama kampı gibiyiz.

Gücü elinde tutan, bu güçle tüm kuralları belirleyen ve bu kurallara uymayanları tehditle, şantajla, kontrolüne aldığı göstermelik yargı aracılığıyla hizaya getiren tek bir kişi var.

Yani artık kuralları, kanunları, değerleri, düzeni, sistemi olan bir ülkeden bahsedemeyiz. Tek adam rejimi tesis edildi ve ülkemiz kanunsuz, kuralsız bir bölgeden ibaret artık.

Bu sebeple mesele, bir kişinin gitmesi ya da kalması meselesi olmaktan çıktı. Karşı karşıya kaldığımız bu felaketi tam idrak etmezsek sorunların çözümünde bir mesafe kat edemeyiz.